فقدان قانون نوین و موثر و پیامدهای فاجعه‌بار بمباران رسانه‌ای برای مردم دنیا

 با حیرت و خشم به حمله‌ی گسترده و همه جانبه‌ی رسانه‌های دنیا به روح و روان مردم ایالات متحده‌ی آمریکا خیره شده‌ام و کاری از دستم برنمی‌آید. دو روز تا پایان سیرک مهوع و نمایش جعلی انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا باقی مانده و من هیچ‌گونه اطلاعاتی در مورد مقدار تزریق اطلاعات سیاسی به جامعه‌ی ناآگاه آمریکا ندارم و نمی‌دانم چه تعداد زن و کودک و سالمند و کم‌توان زیر فشار روانی قرار دارند. با خودم فکر می‌کردم با چه ابزاری می‌توان این‌مقدار فشار را سنجید و یا با کدام رویدادهای جنایت کارانه مقایسه کرد و ناگاه به یاد بمباران های شیمیایی منطقه های مسکونی و یا مسموم کردن عمدی آب آشامیدنی شهرها یا آلوده کردن خوراک‌شان افتادم و بی‌شک هرکه به عمق تاثیر رسانه ها و شبکه های اجتماعی فاسد آگاه باشد، تایید می‌کند که مقایسه‌ی اغراق آمیزی نیست. دلال‌ها کمر به نابودی بشریت بسته اند و ما که در موردش سخن می‌گوییم، زنده در گور دفن می‌شویم تا حتی یک تن دیگر نتواند سخن مخالف و اعتراض ما را بشنود به عمق جنایت علیه بشریت فکر کند. باید فکری کرد و دست جنباند چون‌که سرعت رویداد بالاست و به همین دلیل تلفات نیز بالا خواهد بود. به جوامع حقوق بشری هشدار می دهم: چنان‌چه سود مالی چشم های شما و لابی‌ها را بر روی وقوع این جنایت ببندد و کندی اقدام‌های شما آمار تلفات ناآگاه ها را افزایش دهد، نام شما نیز کنار مشارکت کننده ها در جنایت علیه بشریت ثبت خواهد شد. این‌که یک گروه مشخص که بخش ناچیزی از جامعه‌ی بین المللی را تشکیل می‌دهند، در دایره‌ی جنگ‌های بی‌هوده‌ی اقتصادی- سیاسی گرفتار باشند و از بخش بسیار بزرگی از فرودست ها و ناآگاه‌های کره‌ی زمین قربانی بسازند فقط یک پیام دارد. کلید سلاح های کشتارجمعی از راه دور بین دیکتاتورهای روانی روی کره‌ی زمین توزیع شده و حالا هرکدام مشغول انجام وظیفه‌ی خودشان به سود مافیا هستند. باید به داد کره‌ی زمین برسیم پیش از آن‌که خودمان نیز زیر این فشار روانی خم و فرسوده و ناکار و نابود شویم. باید به یاری کسانی بشتابیم که کوچک‌ترین آگاهی از این مخاطره ها و جنایت‌ها ندارند و یک‌باره و در یک وقت کوتاه، گرفتار موج‌های سرکشی شده‌اند که آن‌ها را بدون هیچ آمادگی یا آموخته و تجربه‌ی پیشین، به زیر می‌کشد. امروز کسانی را می‌بینم که حتی به سلامت روان کودک‌های خودشان نیز اهمیت نمی‌دهند و اصلا آگاه نیستند که چه بلایی سرشان آمده است و هیچ نشانه‌ای از تمایل به آگاه شدن در آن‌ها وجود ندارد. باید راهی بیابیم تا پرچم سفید همه‌جا افراشته شود و انسان‌ها، انسانیت را بازیابی و احیا کنند.

تاریخ روز جاری یازدهم آبان ۱۳۹۹. استان تهران. مهدی حیدریان.