آقای نمکی، یا خلع سلاح کردن می‌دانی یا تسلیم می‌شوی

 در توییتر خواندم که سعید نمکی وزیر بهداشت در سخنی گفته که اتوبوس هایی از جنوب شرق کشور به شما غرب رفته اند و سرنشین های آن (با بیماری های گوناگون) در یکی از شهرستان ها و حتی خانه های مردم سکونت پیدا کرده اند، آن‌هم به وقت کووید ۱۹- کرونا و ترقه بازی های عراق و ترکیه و ارمنستان و آذربایجان. سعید نمکی، بی‌خایه‌ای است که هم حرص مقام و عطش دوربین دارد و هم از لوله‌ی اسلحه‌ای که به سویش گرفته شده هراس داشته و خودش را خیس کرده و آماده‌ی زانو زدن است. معاون ها و مشاورهای فرقه ای او چنان دست به حماقت های سایبری و تبلیغ فرقه‌گرایی زده‌اند که اگر سخن صحیح تخصصی نیز از آن‌ها منتشر شود و کاربرها نکته های علمی آن‌را درک نکنند نیز مورد تهاجم و تمسخر قرار می‌گیرند (نمونه: دوز انسولین را کم کن). آقای سعید نمکی؛ برو این کدهای سوخته را تحویل آن خبرنگارهای کودن استخراج کننده‌ی بیت کوین- عمله های سازمان فناوری ارتباطات آیت الله گوگل بده که در جوانی و وقت مطالعه، مجالی برای تحقیق و اندیشه نداشته‌اند و چه بسا اگر می‌داشتند، کفایت درک مطلب را در خود نمی‌یافتند. سال گذشته و آخرین مرتبه که اربعین برگزار کردید را خاطرت هست؟. نگو که یاد نمی‌آوری که مجبور می‌شوم برای صدمین بار مطالب تکراری بنویسم که دولت چه کرد، وزارت کشور چه کرد، وزارت بهداشت و ارتباطات چه‌ها کردند، صداوسیمای حرام‌زاده چه پروتکل‌هایی داشت، سازمان خامنه ای چه در سر می‌پروراند، کسانی که امروز شما و رسانه های شبه نظامی‌تان از آن‌ها با عنوان سران قوا یاد می‌کنید چه می‌گفتند و... پس لطفا یا کلید دفترت را روی میز بگذار و از درب وزارت بهداشت داعش شیعه خارج شو یا پای کار بایست و اصل سخن را به مردم بگو. آیا فکر می‌کنی با کودک طرف هستی که ماجرای چند اتوبوس اوباش صادراتی یک‌بار مصرف متجاوز جنگ‌افروز یا چند کامیون داروی قاچاق آن‌سوی مرز (۱۹ کامیون- عراق) را چند روز در شبکه های اجتماعی داغ کنید و کسی پیدا نشود تا پرسش های تکراری چندهزار مرتبه طرح شده را دوباره توی صورتتان تف کند؟. مگر تو مسوول بهداشت و سلامت مردم ایران نیستی و مگر وزیرهای پیشین مسوول نبوده اند؟. مگر ناجا و واواک و ارتش و مرزبانی و کارمندهای وزارت خانه ها جزو مردم ایران نیستند؟. مگر وکیل های اخته شده یا خود فروخته‌ی مملکت یا آخوندهای بی‌مصرف مفت‌خور غاصب زورستان خود پیغمبرپندار و هرکه در کلانشهرها از بودجه‌ی دولت حقوق می‌گیرد جزو مردم نیستند؟. پس چه کسی اجازه داده آلودگی هوا به این نقطه برسد که کرونا را بهانه‌ی اعلام حکومت نظامی نرم کنید یا چه کسی اجازه داده امواج الکترو مغناطیس و پارازیت ها هم‌بستر من و تو باشند و یا قاچاق الکل و انحصار آن چهل سال دهان سازمان جنایت‌کار استاندارد ملی را گه سگ بچپاند تا خفقان بگیرد و به جای سلامت مردم فکر برند حلال و حرام رقابت بی‌هوده‌ی روانی های جهان اسلام باشد و هرازچند با خبرسازی های دروغ برای خودش مدال افتخار خوش‌نامی بخرد؟. کنترل کیفی نفت و گاز و گازوییل و بنزین دست کیست؟. پاسخ را من می‌دانم. کنترل کیفی سوخت فسیلی دست همان حرام‌لقمه هایی است که مرزها را ناامن کرده و مرزنشین ها را بدبخت و ناچار می‌خواهند تا فرقه های دینی و مرفین حلال اسلحه و موشک و پدافند هوایی سیار و درد و مرض را از مرزهای همیشه در حال مناقشه قاچاق کنند و پول کثیف حاصل شده را صرف کلفت کردن گردن مافیای لندن و واشنگتن و پکن و مسکو و پاریس و اروپا و.. کرده تا با سو استفاده از اینترنت و ماهواره و تلویزیون و رادیو ملی کشورم، لابی سانسور و حرام‌زادگی و انتشار مرگ تشکیل بدهند و بازار هالیوود و گوگل و آمازون و مایکروسافت آمریکا و متحدها و سخت افزار و علی بابای چینی و کمیته‌ی بین المللی المپیک کوکاکولا در تک‌تک کشورهای تحت سلطه‌ی شبه نظامی های شبکه‌ی موساد را داغ و به‌روز نگه دارند. ‌‌آقای نمکی، بحران امروز ثمر یک شبه‌ی ووهان نیست و تو خیلی بهتر از من می‌دانی مافیا در بخش دارو و واکسن و مخدر چه جنایت‌هایی را مرتکب شده‌اند و اتفاقا عکس‌هایی از شما با چفیه و پرچم فرقه‌ی داعش برای اثبات این ادعا موجود است. آقای نمکی، یا می‌توانی جان در کف دست مقابل مافیا قرار بگیری و با آگاه کردن مردم از آن‌ها یاری بجویی و یا از مشاورهای انسان دوست بهره می‌گیری تا جور بی‌وجودی تو و رییس تو را مقابل فرمانده‌ی اتاق فکر بین المللی تروریست های هزار دین و آیین بکشند، یا همین حالا اعلام کناره‌گیری کرده و وقت رفتن، تفی حواله‌ی میز و صندلی رییست می‌کنی. انتظار نداشته باش وقت نقض حقوق اساسی و به خطر افتادن جان مردم و مسموم شدن خون شهروندها برای یک‌صدسال آینده و فرضیه هایی پیرامون پاکسازی قومی- جمعیتی و اندیشه هایی فراتر از جنگ های جنایت کارانه، در یادداشت‌ها ترانه‌ی قربانت شوم برای کسی خوانده شود. امروز اگر منافع متجاوزها را هدف قرار نمی‌دهیم فقط به دلیل امنیت مردم منطقه است. من به شخصه مایل نیستم براثر ارتکاب یک خطای راهبری، مافیا را به آتش زدن سیلوی گندم ترغیب کرده یا تروریست های مسلح را به اقدام های احساسی وادار کنم وگرنه این‌جانب تا قیامت ایده و فرضیه‌ی خیانت‌بار کشف شده در ذهن دارم که می‌توانم بنویسم و پای یک‌یک حاکمیت های دنیا را وسط بکشم در تنبان بزرگان و علمای اسلامی و مسیحیت و یهودی ها ساس «فقدان مشروعیت» بیاندازم ولی هزینه کردن از امنیت و جان اشخاص ناآگاه فقط در تخصص مافیای بین المللی و از توان شهروندهای ساده‌ای هم‌چون من خارج است و پرسش مهم: شهروندهای دیگر نیز هم‌چون من فکر می‌کنند یا وقتی نان و ریه و روح و عزیزهای خود را از دسته رفته بیابند، به اخلاق و انسانیت پایبند خواهند ماند یا خیر؟.

تاریخ روز جاری سی مهر ۱۳۹۹. استان تهران. مهدی حیدریان. ویرایش نشده. اصلاح کلی نخواهد شد و محتوا تغییری نخواهد کرد.