راهبرد کنونی امنیت بین الملل و مداخله ی فرقه ای مافیا، «صدایش صبح بلند می شود»

 اروپا و آمریکا و مستعمره های اسم و رسم داری که این روزها گمان می کنند با بهره گیری از جدیدترین فناوری ها می توان امنیت را بدون هیچ خطایی پایدار نگه داشت و با همین برآورد به دزدها و فرقه گراهایی که دست در غارت و قاچاق و خلاف بین المللی داشته اند فرصت خرج کردن پول و فرار از محاکمه می دهند و توهینی عمیق و وقیحانه به مردم فرودست کشورهای غارت شده و توسری خورده ارایه می کنند، من را به یاد حکایت آن دزد انداخت که در پاسخ پرسش: «این چه جور سازی است که وقتی می نوازی، صدایی از آن بلند نمی شود؟»، گفت: «صدایش صبح بلند می شود». امنیتی ها از یاد برده اند که اندیشه ی انسان ها پیچیده است و ما نه تنها قادر نیستیم صد درصد آن را بخوانیم و از محتوای آن آگاه باشیم، بلکه تغییرهای ناگهانی در آن قابل پیش بینی و کنترل نیستند و راهبرد کنونی امنیت بین الملل که بر پایه ی فساد مالی و ارتباط های قدیمی و مافیایی استوار است، سوراخ گشادی از ناامنی را در دهه های پیش رو برای کشورهای مسلط بر دیتا و تراشه و فناوری و اینترنت به ارمغان خواهد آورد و آن روز یکی پیدا می شود که این هشدار روز یکم شهریور 1399 من را یاد آوری کرده به نسل های بعدی امنیت بین الملل نشان دهد و بگوید که روزنه های به ظاهر کم اهمیت که با اسکناس و بیت کوین و طلا و قاچاق پر و مسدود شد تا منافع کوتاه مدت خرد و کلان مافیا حفظ شود، چگونه به همان «سوراخ های گشاد غیر قابل پیش بینی و پیش گیری» تبدیل شدند. امروز فرقه و فرقه گرایی را متوقف کنید که فردا دیر است و گذشت وقت و بازنشستگی و مرگ، مسوولیت گذشته ی هیچ کسی را کم رنگ نخواهد کرد.

به روز رسانی ساعت 03:43 بامداد یکم شهریور 1399- برای نمونه، کسی حق ندارد پنج یا ده سال دیگر از آنتونیو گوترش یک بت انسانیت بسازد در حالی که امروز او نتوانست گرمایش زمین و آلودگی محیط زیست و تخریب خاک و جنگ ها و فرقه گرایی و مصرف پلاستیک و پروژه ی مشکوک کرونا را مدیریت کند و خوب می دانیم تک تک این موارد می تواند به ناامنی های گسترده و غیر قابل کنترل در سطح بین المللی تبدیل شوند. ما به عنوان جامعه ی جهانی دیگر نیازی به رهبرها و مکان رسمی و دایمی برای سازمان ملل نیازی نداریم و تغییر را باید از بالاترین نقطه ها آغاز کنیم.