نمره ی 15 روز 27 مرداد 1399- آقای روحانی لطفا سخن نگو و فقط همین حالا برو

آقای حسن روحانی؛ تروریستی ترین سازمان جمهوری اسلامی را مخاطب قرار می دهی و می گویی حالا که نمی توان از نیروهای مسلح انتقاد کرد، از دولت انتقاد کنید؟. منظورت از نیروهای مسلح دقیقا چیست؟. سپاه سازمان خامنه ای که پرونده ی همکاری نزدیک با موساد دارند و یا ارتش ایران که از روزهای نخست شورش 1357 سر در آخور آخوندها کرد و نابودی هنر و فرهنگ و ارزش های انسانی و حقوق زن ها و اخلاق و ادبیات فارسی را در رسانه و تلویزیون دولتی به تماشا نشست؟. آقای روحانی امروز همه می دانند که حیات مافیای بین المللی در گرو پایداری وضع موجود جمهوری اسلامی و رسانه های تروریستی آن در داخل و خارج از کشور به ویژه داخل ایالات متحده ی آمریکا است. ارتش که قمارخانه ی صداوسیمای داعش را به روی خودش نیاورد و حذف ورزش زن ها و سلامت روان و جسم جامعه به هیچ جای نامبارکش نبود و به جای نگهبانی از مردم، درب طویله ای به نام عقیدتی سیاسی را به روی آخوندهای موساد گشود تا خودش نیازمند نگهبانی باشد، چه طور به خودش حق می دهد اجازه ی نقد کردن را از دیگران سلب کند؟. از به قول شما «نیروهای مسلح»ی که انتشار فرقه گرایی و بیمار کردن تدریجی روان جامعه و آسیب رساندن به کودک ها و خردسال ها را از خروجی رسانه هایی که با پول مردم اداره می شوند، نمی بیند (بلکه حمایت می کند) چگونه توقع داشته باشیم مقابل سازماندهی فاسد شبکه های اجتماعی به وسیله ی همین صداوسیما و ارشاد و تبلیغات اسلامی و صدها جای فرقه ای دیگر با اهدافی چون دلال پروری و تبلیغ و توزیع مافیایی کالا و چهره سازی سیاسی از نادان ها و کلنگ زدن علنی برای منافع بانک های رشوه خوار و بورس و مخابرات تروریست قرار بگیرد و با چه روشی به آن ها حالی کنیم کار به جایی رسیده که مافیا، با مشارکت فیس بوک و گوگل و توییتر و اینستاگرام و... به جزیی ترین بخش های حریم خصوصی مخالف های داخلی نفوذ می کنند و حریم خصوصی را لگدمال کرده و تعداد قابل توجهی از مردم معترض را به شکل برخط (آنلاین) سرکوب و سانسور و خفه می کنند؟. ارتش و نیروی مسلح اگر غیرت داشتند که آدم های پرشمار چند منظوره ی جمهوری اسلامی که پس از آدم پرانی و آدم فروشی و ترور مجازی و قاچاق و صدها مدل کثافت کاری بین المللی حالا اتهام هایی سنگین تری را متوجه خودشان کرده اند، تا این جا پیش نیامده بودند که من مجبور باشم با جیب خالی از داخل اتاق و خانه ی خودم و با کم ترین و فرسوده ترین و آسیب پذیرترین امکانات و تجهیزات به برخورد با لشکر آن ها برخیزم و صدها مرتبه فریاد بکشم: «کنترل اینترنت باید در دست ارتش و واواک باشد، نه حرامی های مسلط بر بیت کوین و بانک ها و صمت و خودروسازی و املاک و بازار سکه و طلا و مخابرات و صداوسیما». آقای روحانی، امروز اگر مهره ی متعفنی هم چون نتانیاهو به سادگی قابل جابه جایی نیست (که هست!) به این دلیل است که با حرکت دادن آن مهره، مهره های جنایت کار دیگری در منطقه ی ما، که با ریسمان نامریی خیانت به فرودست ها به هم بسته شده اند، از جای کنده شده و جابه جا می شوند. ریسمان ذکر شده همان صداوسیمای حرام زاده و بازوهای پرشمار بین المللی مافیا هستند که با وقاحت، حق پخش زنده ی رویدادهای ورزشی زن های ایران را می خواستند و به جای آن مشت آهنین و چیزهای دیگری! دریافت کردند. مردم این واقعیت را به خوبی می دانند و درک کرده اند ولی مافیا از این جابه جایی هراس دارد و تن به اقدام نمی دهد چون پس از آن است که باید پاسخ پرسش «از کجا آورده ای» مردم را بدهد و با زبان بی زبانی اعلام می کند: «خون بیشتری می خواهیم، ما تشنه ی خون هستیم و به سادگی نمی رویم». اما این مرتبه مردم، تاریخ را با کم ترین تلفات از ناآگاه ها و غیر نظامی ها خواهند نوشت و مافیا را با پس گردنی روانه ی زباله دان سیاسی می کنند.

تاریخ روز جاری بیست و هفتم مرداد 1399. تهران. مهدی حیدریان.